Yirminci yüzyıl ve sonrasında flüt repertuvarı, çalgının alışılmış kullanımının dışına çıkan bir teknikler dağarcığı geliştirmiştir.
Çok sesli üfleme, tek sesli bir çalgıdan aynı anda birden fazla perde duyurmayı sağlar. Özel parmak kombinasyonları ve hava ayarıyla, hava sütunu iki ya da daha fazla frekansta birlikte titreşir. Sonuç kararsız ve gergin bir tınıdır; besteciler bunu bilinçle kullanır.
Anahtar sesleri, üflemeden yalnızca anahtarların kapanma sesinin duyulmasıdır. Perküsif bir doku üretir.
Hava tınısı, ses üretmeden yalnızca nefes sesinin duyulur bırakılmasıdır; ara geçişlerde ve atmosfer kurmada kullanılır. Dil vuruşu teknikleri arasında flatterzunge — dilin ya da gırtlağın titreştirilmesiyle üretilen tremolo etkisi — en yaygın olanıdır ve caz icrasında da kullanılır. Mikro aralıklar, açık delikli flütte parmağın deliği kısmen kapatmasıyla elde edilir.
Bu tekniklerin eğitim değeri yalnızca çağdaş repertuvarla sınırlı değildir. Hava tınısıyla yapılan çalışma, normal ton üretimindeki hava-ses dengesini görünür kılar; çok sesli üfleme çalışması ise hava akımının hassasiyetini artırır.
Derslerimizde bu teknikler ileri seviyede, temel ton güvenliği sağlandıktan sonra tanıtılır; her teknik önce izole edilerek çalışılır.