Christoph Willibald Gluck'un Orfeo ed Euridice operasındaki flüt solosu, opera sahnesinden çıkıp bağımsız bir konser parçası haline gelmiş nadir sayfalardandır.
Eserin eğitim değeri sadeliğinden gelir. Hızlı pasaj yoktur, aralık geniş değildir, ritim karmaşık değildir. Geriye tek bir şey kalır: hattı taşımak. Bu, teknik gösterinin arkasına saklanmanın mümkün olmadığı bir durumdur.
Melodinin talepleri üç başlıkta toplanır. Birincisi ton kararlılığıdır — uzun notaların başından sonuna kadar aynı nitelikte kalması. İkincisi cümlelemedir: melodinin nereye doğru yükseldiği ve nerede çözüldüğü, dinamik eğrisiyle duyurulmalıdır. Üçüncüsü nefes yerleridir; yanlış yere alınan nefes cümleyi böler ve anlatıyı keser.
Bu sayfa aynı zamanda Fransız ekolünün "flüt şarkı söyler" ilkesinin doğrudan uygulamasıdır. Melodinin kaynağı bir opera sahnesidir ve sözün taşıdığı duygusal durum icrada karşılık bulmalıdır.
Kursiyer için bu tür eserler erken aşamada programa girebilir; teknik talebi düşük, müzikal talebi yüksektir. Bu denge, kursiyerin dikkatini teknikten ifadeye kaydırır.
Derslerimizde bu ve benzeri şarkı temelli sayfalar, ton çalışmasının müzikal karşılığını kurmak için düzenli olarak kullanılır. Kursiyer önce melodiyi mırıldanır, ardından flütle aynı cümlelemeyi üretmeye çalışır.