Sergey Prokofiev'in Re majör flüt sonatı, yirminci yüzyıl flüt repertuvarının en iddialı eserlerindendir. Sonradan keman için de düzenlenmiş olması, eserin geniş bilinirliğini artırmıştır.
Eser dört bölümlüdür ve icracıdan çok yönlü bir donanım ister. Birinci bölümde uzun ve lirik hatlar; ikinci bölümde hızlı, kesik artikülasyonlu ve ritmik olarak keskin bir yazı; üçüncü bölümde geniş nefes yayları; final bölümünde ise hem hız hem dayanıklılık gerekir.
Teknik talepler dört başlıkta toplanır. Birincisi register geçişleridir: eser geniş aralıklarda hızlı sıçramalar içerir ve tını bütünlüğünün korunması beklenir. İkincisi artikülasyon çeşitliliğidir — legato, staccato ve aksanlı vuruşlar aynı cümle içinde yer değiştirir. Üçüncüsü ritmik kesinliktir. Dördüncüsü dayanıklılıktır; eser uzundur ve teknik ekonomi olmadan sürdürülemez.
Piyano partisi eşlik değil ortak bir hattır; iki çalgı sürekli diyalog halindedir. Bu nedenle eser erken aşamadan itibaren eşlikle çalışılmalıdır.
Kursiyer için bu sonat ileri bir hedeftir ve teknik temelin tamamı yerleştikten sonra anlamlıdır. Erken denenmesi genellikle gerginlik ve dayanıklılık sorunu üretir.
Derslerimizde bu düzeydeki eserler, kursiyerin nefes ekonomisi ve artikülasyon denetimi güvenli hale geldikten sonra programa alınır.