Sahne kaygısı her seviyeden icracıda görülür. Provada rahat çalınan bir eserin sahnede dağılması, çoğunlukla hazırlığın niteliğiyle ilgilidir.
Birinci mesele güvenlik payıdır. Evde bir pasaj genellikle "çoğunlukla doğru" düzeyinde bırakılır. Sahnede dikkat bölündüğünde bu kırılgan pay yetmez. Çözüm, pasajı gerekenden fazla güvenli hale getirmektir.
İkinci mesele koşul tekdüzeliğidir. Hep aynı odada ve yalnız çalışan bir kursiyer için farklı bir ortam beklenmedik bir değişken haline gelir. İşe yarayan yöntem koşulları bilinçli değiştirmektir: farklı bir odada çalmak, ayakta ısınmak, birine dinletmek, kayıt almak.
Üçüncü mesele flüte özgüdür: kaygı ağız kuruluğu yapar. Kuru dudaklar ton üretimini doğrudan zorlaştırır. Sahne öncesi su içmek ve dudakları nemli tutmak somut bir önlemdir.
Dördüncü mesele nefes fizyolojisidir. Kaygı hızlı ve yüzeysel nefesi tetikler; bu, flütün gerektirdiği derin ve dengeli nefesin tersidir. Sahne öncesi birkaç dakikalık yavaş nefes çalışması bu döngüyü kırar.
Beşinci mesele rutindir. Konser öncesi ısınma ve hazırlık sabit bir sıraya oturtulduğunda sahneye çıkış tanıdık bir sürecin devamı olur. Konser günü yeni pasaj çalışılmaz.
Derslerimizde kursiyerler düzenli olarak birbirlerine ve eğitmenlerine çalar; sahne deneyimi yalnızca sahnede kazanılır.