Flütün üçüncü parçası olan ayak bölümü iki biçimde üretilir: do ayak ve si ayak. Fark, çalgının inebildiği en pes notadır.
Do ayak orta do'nun bir oktav altına kadar iner; si ayak bir yarım ses daha aşağı, si'ye ulaşır. Ek bir anahtar ve birkaç santimetre ek boru anlamına gelir.
Repertuvar açısından si notası çok sık gerekmez; klasik ve barok literatürün büyük bölümü do ayakla eksiksiz çalınabilir. Ancak yirminci yüzyıl ve sonrası repertuvarda si notası düzenli olarak kullanılır.
Si ayağın ikinci etkisi doğrudan nota aralığıyla ilgili değildir. Ek boru uzunluğu, üçüncü oktavın kimi notalarının tepkisini ve tınısını değiştirir; kimi icracılar bu bölgede daha kararlı bir ses elde ettiklerini belirtir. Buna karşılık çalgı biraz ağırlaşır ve pes register'da tepki hafifçe yavaşlayabilir.
Uygulamada profesyonel çalgıların çoğu si ayakla üretilir; öğrenci çalgıları genellikle do ayaktır.
Kursiyer için karar hedefe bağlıdır. Klasik ve barok repertuvarla ilerleyen bir kursiyer için do ayak yeterlidir; çağdaş repertuvara ve orkestra çalışmalarına yönelen bir kursiyer için si ayak zamanla gerekli hale gelir.
Derslerimizde enstrüman değişimi gündeme geldiğinde bu tercih kursiyerin repertuvar planına göre değerlendirilir.