Georg Philipp Telemann'ın eşliksiz flüt için yazdığı on iki fantazi, barok solo repertuvarının en çok kullanılan kaynağıdır ve eğitim açısından özel bir değere sahiptir.
Bu eserlerin merkezi meselesi şudur: tek sesli bir çalgıyla çok sesli bir doku duyurmak. Flüt aynı anda iki nota çalamaz; ama hızlı biçimde register değiştirerek dinleyicide iki ayrı hat duyulduğu izlenimi yaratabilir. Barok besteciler bu tekniği bilinçle kullanmıştır.
İcracının görevi bu gizli hatları görünür kılmaktır. Pes register'daki notalar bir bas hattı gibi, tiz register'dakiler melodi gibi ele alınır; ikisi arasında ton ve dinamik farkı kurulur. Aynı pasajı düz ve eşit çalmak, yazının mantığını gizler.
İkinci mesele form çeşitliliğidir. On iki fantazi farklı tonalitelerde ve farklı dans karakterlerinde yazılmıştır; kursiyer tek bir kaynakta geniş bir üslup yelpazesiyle çalışır.
Üçüncü mesele erişilebilirliktir. Fantazilerin zorluk düzeyi değişkendir; orta seviyedeki bir kursiyer için uygun olanlar da vardır.
Çalışma yöntemi hat ayrıştırmakla başlar: kursiyer pasajı iki ayrı hat olarak yazar ve her hattı ayrı ayrı çalar. Ardından ikisi birleştirilir ve register farkı bilinçli olarak korunur.
Derslerimizde bu fantaziler barok üslup ve çok sesli düşünme çalışması için düzenli olarak kullanılır.