Caz topluluklarında flüt, uzun süre birincil solo çalgı sayılmadı. Erken dönem cazın açık hava ve dans salonu ortamlarında, akustik hacmi sınırlı bir çalgının trompet ve saksafonun yanında duyulması güçtü.
Durumu değiştiren üç gelişme oldu. Birincisi mikrofon ve ses güçlendirme teknolojisinin yaygınlaşmasıdır; flüt artık hacim yarışına girmek zorunda kalmadı. İkincisi saksofoncuların ikinci çalgı olarak flüte yönelmesidir — aynı icracının hem saksafon hem flüt çalması, düzenlemelerde renk çeşitliliği sağladı. Üçüncüsü serin ve oda müziğine yakın caz anlayışlarının gelişmesidir; bu estetikte flütün yumuşak tınısı avantaja dönüştü.
Caz flütünün kendine özgü teknikleri de oluştu. Bunların başında üflerken aynı anda sesle mırıldanma gelir: icracı flüte üflerken boğazıyla bir ses çıkarır ve ortaya kalın, tırmalayan bir tını çıkar. Bu, flütün doğal yumuşaklığını kırar ve caz dokusunda öne çıkmasını sağlar.
İkinci teknik nefes sesinin bilinçli kullanımıdır: hava sesinin duyulur bırakılması, klasik icrada kusur sayılırken cazda ifade aracıdır. Kursiyer için caz flütünün değeri, çalgıyı alışılmış kullanımının dışında tanıtmasıdır. Derslerimizde caz yönünde ilerlemek isteyen kursiyerlerle bu teknikler klasik ton temeli oturduktan sonra çalışılır.